+31 (0)6 27110262       sandra.bonestroo@sbconsaletancy.nl
Blog

Toen ik de film “Hidden Figures” zag raakte ik emotioneel. Hidden Figures is een Amerikaanse biografische film uit 2016. De film is gebaseerd op het gelijknamige boek van Margot Lee Shetterly. De film vertelt het waargebeurde verhaal van de Afro-Amerikaanse wetenschapsters Katherine Johnson en haar twee collega’s Dorothy Vaughan en Mary Jackson die allen werkten in de West Area Computing Unit van het NASA Langley Research Center. De West Area Computing Unit was een groep die uitsluitend uit vrouwelijke Afro-Amerikaanse wetenschappers bestond en een belangrijk aandeel had in de ruimtewedloop. Zij werden letterlijk in de kelder weggestopt, achtergesteld, gediscrimineerd en tegengewerkt. Nadat Katherine Johnson aan de andere zijde, aan de East Area Computing Unit van NASA tussen de blanke én voornámelijk mannen kwam te werken moest ze zelfs 800m lopen om naar het ‘toilet voor kleurlingen’ te gaan. De drie dames waren naast collegae ook vriendinnen en gaven niet op.

Met vallen, opstaan, passie en vechtlust werkten zij zich omhoog tussen de blanke mannen. Dankzij hun berekeningen én werkzaamheden slaagde de Amerikaanse ruimtevaarder John Glenn er in 1962 als eerste Amerikaan in een baan om de aarde te vliegen.

Iets in de film raakte mij diep in mijn hart en ziel. Ik werd er emotioneel van en dikke tranen liepen over mijn wangen. Ik was notabene jaren geleden ook bij NASA geweest en op de een of andere manier kwam dat dubbel zo hard binnen. Toeval bestaat niet. Waarom was ik daar beland?

Ik merkte dat het vooral het onrecht dat ik in de film zag, was, dat mij verdrietig maar tegelijkertijd ook boos maakte. Ik herkende het vallen én opstaan in mijn eigen privé en zakelijke leven. Het je niet goed genoeg voelen, het je laten kleineren door een ander en altijd maar beter moeten en willen presteren voordat je serieus genomen, gezien, gehoord of je wellicht geliefd voelt. Het niet geaccepteerd worden om wie, hoe je bent, wat je wilt en wat je belangrijk vindt. En er vervolgens na je 40e achter komen dat je het zelf tóe liet, het niet had moeten accepteren, van jezelf mag houden zoals je bent, keuzes hebt en je zelfverantwoording daarin moet nemen.

Ik ben voorvechtster van meer vrouwen in de top van het bedrijfsleven. ‘Practise what you preach’ en ‘lead by example’. Ik ben voorstander van meer empathisch, zingevend, coachend en persoonlijk leiderschap. Het gevoelloze, niet empathisch en onpersoonlijk leiderschap dat ik in de film zag, was erg confronterend. Het deed me, n.a.v. een gesprek onlangs met een gefrustreerde, gekwetste en oh zo welwillende medewerker met een té groot verantwoordelijkheidsgevoel, werkend bij een groot mannenbedrijf, realiseren dat het anno 2019 nóg stééds aan de orde is! En… dat ik die medewerker, vroeger, was…

Hoeveel directeuren, HR-managers, andere afdelingsmanagers en medewerkers gaan voorbij aan wat hun collegae belangrijk vinden? Allerlei signalen van frustratie, boosheid, impulsiviteit, ziekte en zelfs welwillende goedbedoelde pro-activiteit treden er voor hun ogen op maar men ziet het niet.

Men kán of wíl het wellicht (nog) niet zien? Met als gevolg dat men de verantwoording naar een ander schuift. I.p.v. vanuit een kwetsbare opstelling en met open vizier te kijken welk een spiegel je hierin wordt voorgehouden?

Wat laten jouw manager(s), jouw medewerker(s), jou als directeur zien? Daar waar je je ergert aan een ander, erger je je diep van binnenin aan je zelf. Ga het persoonlijke gesprek eens aan, geef oprechte aandacht en vráág naar de beweegredenen van medewerkers waarom men bepaalde zaken zegt, doet en ervaart. Waarom men ziek is? Wat zijn de oorzaken? Wat is de bron?

Wat leert het je over jezelf, over je leiderschap maar ook over de organisatie waar je sámen voor werkt? Welke knel- en verbeterpunten laat dit je zien en maakt je bewust? Dit zijn eigenlijk gewéldige kansen en (bedrijfs)levenslessen om jezelf, om elkaar, om de organisatie en zelfs de wereld om ons heen, beter en, zowel letterlijk als figuurlijk, mooier te maken!

De film maakte een oer-gevoel in mijn binnenste los en ik voelde zo ímmens rauw en sterk dat wij het verplicht zijn aan deze vrouwen van toen om Nederland, nee, zelfs de wereld, te laten zien dat het anders kan en moet! 

Deze drie vrouwen lieten ons niet alleen een spiegel (lees: bedrijfslevensles) zien qua leider- en werkgeverschap maar hebben een ongelofelijke bijzondere start gemaakt. Van niet alleen de gekleurde vrouw die een toppositie verwerft binnen een mannenbolwerk maar zij zijn rolmodel voor álle vrouwen.  Een rolmodel voor ons.

Wij vrouwen, horen ook bij de top in het bedrijfsleven. En wij zijn het -niet alleen- aan onszelf, aan deze drie vrouwen maar ook aan álle medewerkers binnen het bedrijfsleven verplicht om dit verder uit te dragen! Meer diversiteit, kwaliteit en inclusiviteit in de top van het bedrijfsleven. Wij vrouwen, mogen, nee móeten, stoppen met door ons Zelf opgelegde beperkende overtuigingen.

It’s all about mind-set. Our mind-set. Het is tijd voor ánder, nieuw leiderschap! Empathisch, zingevend, coachend én vooral persoonlijk leiderschap.

 

Mijn doelstellingen
  • Meer intrinsieke betrokkenheid creëren 
  • Werkplezier vergroten
  • Zelfbewustzijn & zelfverantwoording bewerkstelligen
  • Dat elk mens leert luisteren naar hart en ziel, naar eigen gevoel en daarbij authentiek aan zichzelf blijft
  • Persoonlijke en zakelijke groei en ontwikkeling
  • Rekening houden met de Sustainable Development Goals (SDG's), Maatschappelijk Verantwoord, Circulair en Duurzaam Ondernemen
  • Stimulering van persoonlijk leiderschap en zelfvertrouwen 

Maak een afspraak voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek om te horen wat ik voor u en uw bedrijf kan betekenen.


Contact opnemen